Мы маглі б апісаць па пунктах мастацкую біяграфію Азата, але, паколькі ён заснавальнік школы і без яго б яе не было, вырашылі пакінуць яго расказ пра сябе і свой шлях без асаблівых рэдактарскіх правак :)

— У школе я захапіўся графіці. Раз на тыдзень з аднакласнікамі, якія малявалі, мы ладзілі графіці прагляды скетчаў, якія намалявалі за тыдзень. Гэта былі мае першыя выстаўкі, а аднакласнікі — першыя гледачы.

Тады ўва мне была ўкаранёная думка: калі ты не вучыўся ўсё жыццё ў мастацкай школе, пасля не паступіў у вучылішча, а потым у акадэмію, то мастаком табе не стаць. Графіці стала тым чорным ходам, з дапамогай якога я абышоў гэты бар'ер.

Ішлі гады, я ўжо прафесійна займаўся графіці, і ў маім атачэнні сталі з'яўляцца людзі з добрай мастацкай адукацыяй. Ад іх я даведаўся, што можна, не вучачыся ўсё жыццё, стаць мастаком і займацца творчасцю.

У той жа перыяд мне стала цесна ў рамках графіці, і я пайшоў на мастацкія курсы ў сваім горадзе Перм да цудоўнага педагога Н.Э. Першынай — яна стала маім першым правадніком у свет акадэмічнага мастацтва. Паралельна я вучыўся ў акадэміі МУС, працаваў ахоўнікам, грузчыкам, арганізатарам, выконваў замовы, стварыў свой першы бізнес па продажы графіці фарбы, ездзіў па графіці фестывалях.

У 2010, пасля заканчэння акадэміі МУС, я паступіў у Мастацка-прамысловую акадэмію імя Штыгліца на спецыяльнасць «Камунікатыўны дызайн». Трэба сказаць, што студэнтам я быў розным: па прадметах, якія мне былі патрэбны, я шчыльна працаваў, непатрэбныя ішлі па рэшткавым прынцыпе — гэта і зразумела, бо паступіў я для таго, каб навучыцца добра маляваць і прымяняць свае веды ў сумежных маляванню прафесіях. Мне пашанцавала, і маім настаўнікам па малюнку стаў А.С. Спіцын, мой любімы выкладчык, якому я шмат чым абавязаны і якога ўспамінаю з цеплынёй да гэтага часу.

Тады ж тэма малявання чалавека стала асноўнай у маёй творчасці. Вучачыся ў акадэміі, я паралельна наведваў дадатковыя курсы па жывапісе ў С.П. Масевіча, курсы па маляванні ў лічбе і засваенні графічных рэдактараў. Курса з трэцяга выкладаў асновы малюнка.

У нейкі момант захацелася больш шырокай кропкі прыкладання сваіх навыкаў і добратнага асобнага месца, якое збярэ пад сваім дахам усіх аднадумцаў. Гэтым месцам і стаў Skills Up, маладая каманда мастакоў і ілюстратараў, якія гараць сваёй справай.

У працэсе дзейнасці школы я пастаянна павышаю кваліфікацыю ў калег, хаджу да іх на заняткі і вучуся, як усе астатнія студэнты. Пераймаю вопыт калег з Акадэміі мастацтваў і не ўпускаю магчымасці паспрабаваць новую тэхніку або адтачыць навык. Таму што толькі праз пастаяннае навучанне і практычную дзейнасць можна выйсці на пастаянны якасны рост.

Мне падабаецца арганізоўваць працэсы і самому станавіцца іх удзельнікам. Так, некалькі гадоў таму мы з калегамі стварылі і выпусцілі тыражом 1000 экзэмпляраў свой уласны комікс «Зоркі» пра хлопчыка з мілым псом коргі. Яшчэ мы камандай рабілі сумесныя праекты па распрацоўцы складаных ілюстрацый. Пра вялікую колькасць конкурсаў, арганізаваных фестываляў, сотні мерапрыемстваў у рамках школы я ўжо маўчу.

Мяне натхняюць людзі і тое, што яны робяць. Не раз лавіў сябе на думцы, што хочацца яшчэ больш маляваць, калі бачу цудоўныя працы іншых мастакоў. Натхняюць смелыя эксперыменты, непадобнасць і ўласны погляд на свет — гэта крута!

Класны вынік навучання студэнта для мяне — гэта калі ён падняўся яшчэ на адну прыступку над сваім папярэднім вынікам, знайшоў свой шлях. Я стараюся перадаць сваю любоў да малявання і стваральнай дзейнасці іншым людзям — вось чым я займаюся ўсё сваё жыццё.